آلله                                                                           الله

بير آز ايسته‌ر آييلا ملت ايران                                        يك كمي بخواهد بيدار بشود ملت ايران

دستي يورقاني چكر باشينا مالان، آلله                            زود لحاف را بر سرش ميكشد ملّايت، اي خدا

ياتدي نادان، قويوب سجديه باشيني آخوند                نادان خوابيد، آخوند سرش را بر سجده گذاشته

دئدي، اي جيسميمه جان، درديمه درمان، آلله           گفت: اي به جسمم جان، به دردم درمان، خدا

ياراديبسان منه يارب، نه حميل حيوانلار                       خلق كرده‌اي براي من، چقدر حيوانهاي آرامي

مينمه‌سي، سورمه‌سي، يوك چاتماسي آسان، آلله                 سوارشدنش، راندنش، باركردنش، چقدر آسان.

عقل وئر‌ره‌م، وعده ائتدي، بو بي عقله خدا                    عقل ميدهم به اين بي عقل،  وعده داد، خدا    

 بيلميره‌م نولدي، سورا اولدي پشيمان آلله                        نمي‌دانم چه‌ شد، پشيمان شد، خدا                 

دييسه‌ن ائتمه نظر عارض خوبانه طرف                          ميگويي به طرف خوب رويان نگاه مكن

نييه بس خلق اولونوب بو گوزه‌ل اينسانلار؟                 پس چرا خلق شده‌اند اين انسانهاي خوب رو؟

 كاش سن‌ده اوشيئيدين بئله مخلوق كيمي                  كاش سردت مي‌شد توهم مانند اين انسانها

 تا بيلئيدين نه چكير قيش گوني عريان، آلله               تا مي‌دانستي، در زمستان آدم عريان چه مي‌كشد،

 خدا دئميرم بو لوته بير دست لباس ائيله عطا                   نمي‌گويم به اين آدم عريان يك دست لباس عطا كن

ايكي آرشين شيله وئر، ائيليه توممان آلله                      دو آرشين "شيله" بده، پيژامه بكند، اي خدا

 وئرميسه‌ن بو آجا اوتوز ايكي ديش ميثل صدف         داده‌اي سي‌ودو دندان مثل صدف به اين گرسنه

اولماسا ده‌ن، نه‌يه لازيمدي ده‌گيرمان، آلله                 نباشد دانه، آسياب به چه درد ميخورد؟ اي خدا  نه گنه

 صاحيبيدي بو ايكي ياشيندا اوشاق؟                               اين بچه' دو ساله صاحب چه گناهي است؟

قارني آج، پالتاري يوخ، آي سنه قوربان، آلله             شكمش گرسنه، بدنش برهنه، قربانت شوم خدا

 بوركي يوخ، باشماغي يوخ، پئيكري عريان، بيكس     بي‌كلاه، بي كفش، عريان و بي‌كس

دولانير كوچه و بازاري پريشان، آلله                            ميگردد كوچه و بازار را پريشان، اي خدا

اي وئره‌ن آلله بير صلواته ايكي مين قصر طلا           اي خدايي كه به يك صلوات دو هزار قصر ميدهي ائوين

آباد اولا صاحب احسان آلله                                       خانه‌ات آباد بشود، اي خداي صاحب احسان

او عمارتلري سات توك فقرانين جيبينه                     آن عمارتهارا بفروش، بريز در جيب فقرا

 وئر او پولدان، مه‌نه‌ده بير ايكي تومان، آلله              از آن پولها چند تومن هم به من بده، اي خدا

ا يسته‌ييردي، بيري مسجيدده يورقان                           مي‌خواست در مسجد يك كسي لحاف

گوردوم آغلار، ديير: اي قادر منان آلله!                    ديدم گريان، ميگويد: اي خداي قادر و منان!

 دئديم، آخماق كيشي گونده سنه بير دانه لاواش    گفتم: مرد احمق ، روزي يك دانه نان لواش به تو

 وئره بيلمير، نئجه وئرسين هه‌له يورقان، آلله             نمي‌تواند بدهد، چطور بدهد لحاف، خدا

 يا گه‌ره‌ك قويميياسان آديوي رحمان رحيم             يا نبايد اسمت را رحمان رحيم بگذاري

 يا گه‌ر‌ه‌ك ائيليه‌سن عدليله، ديوان، آلله                    يا بايد با عدل، عدالت كني، اي خدا

 بالي خلق ائيله‌ميسن يوخسولي، چاتداتماق ايچون؟  عسل را خلق كرده‌اي براي تركاندن دل بينوايان؟

 دوزدي بو سوز، دئميره‌م من سه‌نه بهتان، آلله         اين حرف درست است من به تو بهتان نمي‌گويم      

اللي ياشيدي، ره‌حيمين، يئمييب بير يول بال         پنجاه سال دارد رحيم، يك بار عسل نخورد است

ايلده يوز يول يير آمما، حاجي ره‌حمان، آلله        هر سال صد بار مي‌خورد اما، حاج رحمان، اي خدا

 معجزين بار ستم قامتيني ائتدي كمان                      قامت معجز را بار ستم كمان كرد

اولدوم آخر، يئره گه‌لسين گوروم آرخان آلله        مردم آخر، ببينم كه به زمين بخورد پشتت، اي خدا                                                          

                معجز شبيستري                                                                      معجز شبستري