بگذر از آلودگيهاي خيال دل جدا دار از خيالِ پرملال

آسمان را دستِ حق بنيان نكرد آدمي حق را خدايي خلق كرد

بعدِ مرگ چيزي نخواهد بود پي اي دلِ غافل توهم تا به كي

هر چه را ما آرزو مي داشتيم بذر آن را در توهم كاشتيم

*

چيست غايت زين همه افسردگي دل سپردن بر مقامِ بندگي

ديده ات را باز كن ، ترسي مدار نيست جز مخلوق تو اين كردگار

دل مكن قاضي ، رها كن وهم را خود ، خدايي درك كن اين اصل را

آنكه بيش ات مي دهد وعده ، وعيد شك بدار از آنچه اش خواهد رسيد

دل رها دار از كمند قصه ها بال و پر هرگز مده بر واژه ها

آيت و معجزه پيغمبران نيست جز افسانه پيشينيان

دل رها دار اي مردد از خيال دل مده بر آرزوهاي محال

*

گر عبادت پيشه خود كرده اي شك نكن … بازيچه اي گرديده اي

حال اما با توام ، وهمِ عظيم اي خداي مهربان ، حيِ حكيم

نيستي جز زاده وهم بشر گاه ياري دلربا گاهي پدر

آن كساني كه تو را پرورده اند خوب بر تو قالبِ والا زدند

قادري بخشنده و بينا به حال او تحقق بخشِ روياي محال

دوستدارنت همه بيچارگان بردگان و مردمانِ ناتوان

اينچنين بردند دل از غافلان هم تو هم اين مردمان در مشتشان

از تو يك لولوي پنهان ساختند اينچنين عقل را به دام انداختند

تو مترسك ، ما عروسك گشته ايم كامتداد مضحك يك رشته ايم

با توام فرمانرواي آسمان قادرِ مطلق ، خداي مهربان

خود كه مي داني نئي جز واژه اي اينچنين در كذب خود وامانده اي

امپراطوران دين , اربابمان چهره پردازانِ ارض و آسمان

يا به وعده ، يا به رعب انداختن برده اند هوش اينچنين از مرد و زن

هر چه بر ما مي رسد از مذهب است بايد اين بتخانه را در هم شكست

تا كه خوي بندگي در آدميست دين شود ارباب و جز اين چاره نيست

تا كه دين است حاكم عقل و خرد هر چه اينست ، بدترش ما را سزد

هان ، اي مردمان ، دل رها داريد از رويا و آنچه به نام فطرت به خوردتان داده اند

باري نديدنيها بيش تر قالب خواهند پذيرفت

شك كنيد به آنكه شما را به وهم مي خواند – مي راند

هوش داريد كه بازيچه نباشيد

در رويارو شدن با باخ نه دستها را به ستيزه و نه به تسليم – كه آرام و سبك به تعقل بنشينيد .

اينست آنچه ما شما را بدان دعوت مي كنيم – سفارش به انديشيدن خواهش بزرگي نيست .

دوست من … انديشه كن …

آرتين

--------------------------

چه كنم من كه چنين افسرده

به جهان مي نگرم

در پس پشت جهان

چيزكي حتي نيست

تا خيالم پر و بالش بدهد

و بسازد چيزي

همه چي ، روياييست

همه ، زاييده ي ذهن من و توست

اين ورق ، اين صفحه

پلك بر پلك گذار

ديگر نيست …

سر فروبر در آب

ديده بربند خموش

اي دريغا كه حقيقت اينست

زندگي بعد از مرگ

حالتي اينگونه

ورطه اي خاموشست ا

آرتين