َدلال و ضلا ل1

ديدم به بصره دخترکـــتی اعجمی نسب حيران نموده شهر به نور جما ل خويش

می خواند درس قرآن در پيش شيخ شهر وز شيخ دل ربوده به غنج و دلال خويش

مــی داد شيخ، درس "ضلال مبين" بد و وآهنگ ضـا د برده به اوج کما ل خويش

دختر نداشت طا قت گفتار حرف "ضاد" با آن دهان کوچک غنچــــه مثال خويش

مــــــی داد شيخ را به دلال مبين جواب وآن شيخ مـــــی نمود مکرر مقال خويش

گفتتــم به شيخ: راه ضلا ل ا ينقدر مپوی اين شوخ منصرف نشود از خيال خويش

بهتر همان بود که بما نيد هـــــــــردوان او در دلال خويش و تو اندر ضلال خويش

شعر از ملک الشعرای بهار

1ـ دلال (با فتحه ی دال و بدون تشد يد) معنای ناز و غمزه و کرشمه می دهد و نيز سخنان کفر آميزی که عُرفا هنگام جذ به بر زبان می آوردند؛ ضلال گمراهی را معنی می دهد.