پيامبر و چند زنی

دختری می گفت با مادر، شبـــــی دخترنسرين رخ شيرين لبـــــــــــــی

کی ستيزه مام، دارم مشکلــــــــی که مرا با شد از آن خونين د لــــــی

بر يکی مـــرد، آن رسول با رشاد از چه زنهـــــــــــای عد يده اذ ن داد

ليک آن عقل کل و دانـــــــای فرد بر يکی زن، غير يک شو، منع کرد

آه ســـــــردی بر کشيد آن مادرش آنچنان کو سوخت دل بر دختـــــرش

گفت پيغمبر چو بود از جنس مرد کثرت اندر زن از آن تجـــــويز کرد

گر پيامبر بود زن مـــی دان يقين کثرت اندر مرد بودی رکــــــن د ين

شعر از جلوه اردستانی

شيخ و گربه

از بيگد لی قمی

گربه ای را شيخــــــی ميزد ميان مدرســـــــــــــه

با نوک نعلين خود، زآ نسان که دل می شد کباب

عارفــــــــــــی گفتا بد و، کای پيشوای اهل حــــق

گـــــربه را چبوَد گنه، کاينسان زنيد ش بيحساب

گفت ازمخـــــــــرج مَعو را خود نمی گويد درست

هـــــم نداند، هـــــم ندارد هيچ قصد اکتســــــا ب

من زنا يش را فــــــــــــرا ز بام صد ره د يده ام

چون زنا کارا ست، بی شک نيز می نوشد شرا ب

هم بود از شاربش پيدا که صوفـــی مشرب است

کفر صوفـــــــــــی نيز روشن تر بود از آ فتا ب

لاجــــــرم بر فتوی اين بند ه، مهدورا لد م است

قتل او واجب بود بـــر مؤمنين از شيخ وشا ب

خلقت مـن در جهان يك وصله ناجـــــــــور بود من كه خود راضى به اين خلقت نبودم زور بود

خلق من در عذاب و مـن از اخلاق خـــــــويش وز عذاب خلق و من يارب جه ات منظور بــود؟

حاصلى اى دهر ازمــن غير شر و شور نيست مقصد ت از خلقت مــــــن سير شر و شور بود؟

اى جه خوش بد جشم مييوشيدى از تكوين من فرض مــى كردى كه ناقص خلقت يك مور بود؟

اى طبيعت كر نبودم مــن جهانت نقص داشت؟ اى فلك كر من نمـــــــــــىزادى اجاقت كـور بود؟

قصد تو از خلــــــق عشقى من يقين دارم فقط ديدن هر روز يك كــــــــــون رنج جـوراجور بود

كر نبودى تابش استاره مــــــــــــــن در سيهر تير و بهرام و خور و كيوان همه بـــى نور بود؟

راست كويم نيست جز اين موقع تكـــوين مـن قالــــــــــــــــــبى لازم براى ساخت يك كور بود؟

افريدن مردمــــــــى را بهر كور اندر عــــذاب كر خـــــــــــداى هست ز انصاف خدايى دور بود

مقصد زارع ز كشت و زرع مشتى غلـه است مقصد تو ز افرينش مبلـغى قاذور بــــــــــــــــود؟

انكه نتواند به نيكى ياس هر مخلـــــــوق دارد از جه كرد اين افرينش را مــــــــــكر مجبور بود؟

عشقى

---------------

شعر ذيل که گوئی در رابطه با ايران عمزده ی امروز سروده شده است، از سيف ا لدين محمد فرقانی شاعر پارسی گوی قرون هفتم و هشتم هجری است که در نهايت گمنامی در خانقاهی محقر در شهر کوچکی از شهرهای ترکيه بنام "اقسرا" در گذ شت:

هم مـــــــرگ بر جهان شما نيز بگذ رد هم رونق زمان شما شما نيز بگذ رد

واين بوم محنت از پی آن تا کند خراب بـــــر دولت آشيا ن شما نيز بگذ رد

باد خــــــــــــــــزان نکبت ايام، ناگهان بــــــر باغ وبوستان شما نيز بگذ رد

چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد بيداد ظا لمــــــــان شما نيز بگذ رد

در مملکت چو غرش شيران گذشت و رفت اين عو عو ســـگان شما نيز بگذ رد

باد ی که در زمانه بسی شمع ها بکشت هم بــــر چراغد ان شما نيز بگذ رد

زين کاروانسرای بسی کاروان گذ شت ناچــــــــار کاروان شما نيز بگذ رد

بر تير جورتان ز تحمــــــــل سپر کنيم تا سختــــــــی کمان شما نيز بگذ رد

آنکس که اسب داشت غبارش فرو نشست گــــــــرد سم خران شما نيز بگذ رد

شناخت يا معرفت

معـــــــــــرفت ا ينجا تفاوت يا فتــــــه آن يکی محـراب و آن بت ساخته

چون بتــــــا بد آفتا ب معــــــرفت ازسپهــــــــر اين ره عالی صفت

هر تنی بينا شود بــــــر قد ر خــويش باز يابد در حقيقت صد ر خويش

سّر دانش چون بر او روشن شــــــود گلخن دنيا بر او گلشن شــــــــــود

مغر بيند از درون نـــــی پوســـت او خود نبيند ذره ای جــــز دوست او

صد هزار اسرار از زير نقـــــــــا ب روی مـــی بنمايد ش چون آفتا ب

کاملی با يد در اين راه شگــــــــــرف تا کند غوّاصــــی اين بحــر ژرف

گر ز اسرارت شود ذوقـــــــــی پد يد هر زمانت نو شود شوقــــــی پد يد

هست دايم سلطنت در معــــــــــرفت جهد کن تا حاصل آيد اين صفــــت

منطق الطير